Baril Coatings als aanjager van circulaire innovatie

Van aardolie naar biobased 

Verf en coatings zorgen ervoor dat materialen langer meegaan en minder snel vervangen hoeven te worden. Maar de productie ervan is traditioneel afhankelijk van aardolie en mijnbouw. “We willen onze impact verder terugdringen,” vertelt Jeroen. “Daarom onderzoeken we voor elke grondstof een duurzamer alternatief.” Dat betekent investeren in biobased bindmiddelen, recycling van pigmenten en zelfs het hergebruiken van reststromen in de fabriek. Zo wordt spoelwater, waarmee kuipen worden schoongemaakt, bij Baril verwerkt tot een nieuwe grijze verf – chemisch afval wordt zo tot een minimum beperkt.

Proberen, fouten maken, leren

Duurzaamheid is geen rechte weg, benadrukt Jeroen. “Als je vooruitgang wilt boeken, moet je vooral veel fouten maken. Gewoon proberen.” Omdat Baril een relatief kleine speler is, kan het bedrijf snel schakelen met innovatieve grondstofleveranciers. “Wij kunnen nog echt zeggen: stuur het maar op, we gaan het gewoon gebruiken.”

Dat levert waardevolle samenwerkingen op, met universiteiten, een kennisinstituut als MilieuCentraal en ketenpartners zoals Intergamma. Zo werkte Baril mee aan een 100% biobased coating voor een elektrische loader van Tobroco. “In theorie lukt dat al,” zegt Jeroen. “Maar de prijs moet nog omlaag. Dat kan alleen als meer partijen meedoen.”

De prijs van duurzaamheid

Een van de grootste uitdagingen blijft de betaalbaarheid van duurzame grondstoffen. “Het effect op het milieu is moeilijk te voelen,” legt Jeroen uit. “Toch moeten we die keuze maken.”

Als ondernemer balanceert hij dagelijks tussen winstgevendheid en idealen. “We kunnen onze hogere doelen alleen bereiken als het bedrijf financieel gezond blijft. Wij moeten de transitie betalen met de producten die we nu verkopen — ook de minder groene. Dat hoort erbij.”

Gezondheid als drijvende kracht

De komende jaren verwacht Jeroen dat gezondheid een steeds belangrijker thema wordt in de verfwereld. “Vroeger kreeg bijna elke schilder de schildersziekte. Binnenverf is nu grotendeels oplosmiddelvrij, maar buitenverf nog niet. Dat is gewoon een kwestie van tijd.”

Baril werkt daarom aan coatings die niet alleen milieuvriendelijker zijn, maar ook veiliger voor de mensen die ermee werken. “Hoe mooi zou het zijn als wij geen brandbare of giftige stoffen meer hoeven op te slaan? Dat is pas echt duurzame vooruitgang.”

De rol van overheid en de keten

Volgens Jeroen kan de overheid veel meer doen om duurzame producten te stimuleren. Sommige gemeenten geven al extra punten bij aanbestedingen voor biobased verf, maar dat is nog te vrijblijvend. “Ik zou liever zien dat het de norm wordt,” zegt hij. “Waarom niet gewoon verplichten dat schilderwerk biobased moet zijn? Dat kan prima.”

Ook in de keten ziet hij kansen: “We hebben mensen nodig die intrinsiek gemotiveerd zijn — bij leveranciers, klanten en overheden. Zodra iemand aan de keukentafel denkt: wat kan ik zelf doen? Dan begint het.”

“Gewoon groen eens doen”

“Voor mij gaat het niet alleen om geld verdienen,” zegt Jeroen. “Het mooiste van mijn baan is werk geven — iets kunnen betekenen voor de mensen hier en hun gezinnen.” Die menselijke betrokkenheid vormt ook de basis voor hoe ze bij Baril met duurzaamheid omgaan. “We geloven dat je als bedrijf verder moet kijken dan winst. Daarom krijgen medewerkers bij ons de ruimte om ideeën uit te proberen, fouten te maken en van elkaar te leren. We zeggen hier altijd: gewoon groen eens doen. Praat erover, probeer het uit, kijk wat werkt.”

Voor Jeroen is duurzaamheid geen losstaand project, maar een manier van ondernemen die draait om verantwoordelijkheid nemen — voor elkaar, voor het bedrijf en voor de wereld om ons heen. “Zeker in familiebedrijven speelt de menselijke kant een grote rol. Uiteindelijk gaat het erom dat je iets nalaat: een bedrijf waar mensen met plezier werken en waar je trots op kunt zijn. En dat kan alleen als we de wereld een beetje beter achterlaten dan we haar aantroffen.”

Dit interview is onderdeel van het Impact-Up onderzoeksproject mede uitgevoerd door het lectoraat duurzaamheidstransities van de Breda University of Applied Sciences.